“The doorstep to the temple of wisdom is a knowledge of our own ignorance.”

- Benjamin Franklin

Ein epoke er over. Dei siste fem månadane har gått raskare enn raskt. Opplevingane eg sit att med er mange, og minnene fleire. Å snart vera attende i Noreg kjennes rart. Men godt, likevel.

Så eg vil takka for smila. For varmen og gleda. For moglegheitene eg har fått. Takk for venskapa og minnene. For tolmodsprøvane, latteren og samhaldet. Takk for arbeidet som vert gjort. Takk for at det nyttar. Takk for menneska og gjestfridomen. For alt eg har lært. Takk for sola, airconditionen og regnet. Og for alle dei gode stundene.

Takk for meg. Eg kjem attende.

For tida les eg boka Ivar Nimme av Arne Hjeltnes. Ei bok som handlar om ein grisebonde på Voss som ikkje vil føya seg etter dei nye EU-reglementa. Men dette innlegget handlar ikkje om boka. Dette innlegget handlar om forordet. For dette er utan tvil det beste eg nokon gong har lese! Så eg tenkte eg ville dela det med dykk:

Denne soga er fri dikting. Eventuelle likskapar med ljos levande personar ville ha vore veldig moro. Figurane i soga er sjølve ansvarlege for meiningane som kjem til uttrykk. Fråsegner og kommentarar frå personar i boka som kritiserer offentleg styre og stell, får stå for deira eiga rekning. Forfattaren tek ikkje ansvaret for slikt.

Dagane går, sola skin stort sett frå klår himmel, varmen kan ta knekken på den beste og blogging vert nedprioritert.

Det er no over fem månadar sidan eg forlot Noreg. Det vil seia 23 veker utan Tine LettMjølk, utan bil, utan familie og vener og utan Gilde Grillpølser. Eigentleg er ikkje saknet stort. Eg har det alt for godt til det. Men innimellom melder mjølkesuget seg, eller rett og slett saknet etter å kunna kasta dopapir kor det høyrer heime – i do. Likevel er tanken på at eg om i overkant av fire veker sit på flyet heim, skremmande. Tida har gått så alt for fort.

Å bruka fem månadar denne våren til frivilleg arbeid var eit lett val. Eg hadde lyst å gjera noko med meining. Me som er fødde i Noreg er priviligerte, og ved å vera volontør har eg hatt moglegheita til å gje noko attende. Inntrykka og opplevingane eg sit att med er mange, og jobben med å arbeida gjennom dei vert stor.

Det er dei mange skjebnene som rører meg. Den ufattelege uretten i verda. Skilnaden mellom fattig og rik. Det er dagar eg berre har lyst å gøyma meg under dyna og grina. Andre dagar er eg overvelda over gleda og gjestfridomen me møter hos folk som kanskje manglar alt. Det er så mange eg har lyst til å hjelpa. Så mykje eg har lyst til å gjera.

Behova i verda er store. Me kan ikkje lukka augene og tenkja at så lenge eg har det bra, er alt vel. Me har alle moglegheita til å gjera noko. Eg har lært mykje denne våren. Eg berre håpar at eg framleis klarer å vera engasjert når eg kjem heim att, at eg ikkje går vidare med livet i mi eiga, litle boble. For eg har sett med eigne auge at bistand nyttar!

I laupet av tida mi her har eg motteke teiningar, bilete og kort, som etter kvart er blitt hengd opp på veggen over senga. Her kjem nokre bilete som syner kor flott veggen min no er. Takk til alle som har bidratt!

Slik ser det no ut over senga mi.

Eg fekk brev kor det stod "Saknar du oss?" saman med ein drøss bilete.

Takk til alle på Lågen som har teikna flotte teikningar til meg!

Om du vil lesa litt om korleis eg har det som volontør i Ecuador, kan du klikka deg inn her!

”Vil du reisa på leir neste helg, Ida?”. Spørsmålet kom frå utsending Inger Lise, og heilt ærleg skal eg innrømma at min første tanke var ”nei”. Der og då var eg på ingen måtar mota på ei helg med berre ukjende folk, og kor alt ville gå føre seg på spansk. Så byrja eg å tenkja. Å reisa på leir saman med ungdomar frå ein annan kultur er noko dei færraste får oppleva, og er nok eit tilbod eg berre vil få denne eine gongen. Så eg byrja å sjå moglegheitene. Moglegheitene til å verta kjend med ecuadorianarar på min eigen alder, til å koma nærare innpå kulturen i landet som eg for augneblinken ser på som heime, og til å oppleva korleis ein leir vert arrangert her.

Eg bestemte meg for å dra. Med bagen pakka og sommarfuglar i magen møtte eg opp til avtalt tid. I tru latinamerikansk ånd tok det halvannan time frå me skulle møta til me faktisk var klare til å køyra, noko som gav meg tid til å tenkja over kva eg var blitt fortalt om helga. Eg visste at leiren var for evangelisk kristne universitetsstudentar, og at den vart arrangert av diakoniavdelinga på huset. Lenger enn det strakk ikkje kunnskapen min seg. Så eg var spent då me tok fatt på den tre timar lange bussturen til Pallatanga, ein liten stad i fjella aust for Guayaquil.

Leirplassen som møtte oss var flott, og etter varmen i Guayaquil kunne ein nesten seia at været – med sine 20oC – var kaldt. Det var 50 forventingsfulle ecuadorianarar og to smånervøse nordmenn som kom fram, klare til ei helg med – i følgje programmet – andaktar, morgontrim, møter, lovsong, konferansar, gruppearbeid og leiking. I hovudsak var føremålet med leiren å styrkja det kristne vitnesbyrdet blant unge på universitetet, for å skapa engasjement og moglegheita til å veksa i trua.

Med eit lovsongsmøte var helga i gong. For ecuadorianarar likar å syngja, og det er verkeleg berre å syngja med den stemmen ein har. Eg skal innrømma at det tok eit par dagar før eg faktisk klarte å ta melodien på nokre av songane,  men kjærleiken bak lovsongen var ikkje til å ta feil av. Leiren fortsette med refleksjonar og samtalar – korleis kan ein ta Jesus med seg i livet som student? Korleis kan ein bruka Han i utdanninga si?

Det var tider i laupet av leiren eg merka kulturskilnadane mellom oss, og at Noreg på mange måtar er eit meir ope og liberalt land enn Ecuador. Eg fekk vita at den einaste religionen ein lærer om på den ecuadorianske skulen er kristendomen, og at vitskap og evolusjon er noko det ikkje vert snakka noko særleg om. Eg fekk også stadfesta at det er normalt å bu heime saman med foreldra sine til ein giftar seg, og kanskje lenger enn det og. Eg – som flytta heimanfrå i ein alder av 17 år – klarar ikkje å setja meg inn i korleis det er å bu heima så lenge. Kjensla av å vera ”annleis” var til tider framståande, og då meiner eg ikkje dette med at eg var eit blondt hovud i alt det mørke.

På mange måtar vart helga eit kultur- og menneskestudie. Eg sit att med eit fantastisk inntrykk av ecuadorianarar. Dei er venlege, opne, varme og inkluderande, og elskar å syngja og leika. I laupet av leiren lærte eg meir om kulturen her – som til dømes at ein et toretters middag to gonger til dagen – noko som vil seia at seks av mine ti måltid dei dagane bestod av suppe og kylling og ris. Eg fekk også mitt første møte med ecuadoriansk karaoke, og opplevde ein biltur kor me sat 16 stykk bakpå lasteplanet til ein liten pickup.

Alt i alt hadde eg ei spennande og utfordrande helg. Ei helg kor venskapsband vart knyta, språkkunnskapen sett på prøve og kulturskilnader- og likskapar utforska. Inntrykka eg sit att med er mange, og vanskelege å setta ord på. Ein ting er i alle høve sikkert – dette er ei helg eg ikkje ville vore forutan!

Har du vurdert å verta volontør? Ta ein kikk her og bli inspirert!

27. februar til 11. mars hadde eg eit fantastisk kjekt besøk av dei fantastiske Emma Lise, Cecilie, Eskil og Erlend. Med krav om at dei ville sjå mest mogleg, fekk dei det dei tinga. To dagar omvisning i prosjekta, indianarmarknad, sightseeing i sentrum, iguanapark, bussturar, Puerto Lopez, Isla de la Plata, Los Frailes, bussturar, Baños, Ballenita, Salinas, og nemde eg bussturar?

Det vart nokre hektiske 11 dagar, men så hadde me det utruleg kjekt óg. Og så kom dei med sjokolade til meg! Lykke!

Takk for at de tok dykk råd og tid! Takk for at de valde meg framføre ski-VM! Takk for eit fantastisk besøk!

Takk for besøket!

Og vil de sjå fleire bilete frå besøket, kan de innpå her eller her.

(Fornøgd no, Emma Lise?)